Heb je wel eens gehoord van het brave meisjes syndroom? Geen idee of dit een officiële term is en of en waar ik het ooit heb opgepikt. Maar ik vraag me af; als je dit leest, vóelt je systeem dan al wat ik bedoel?
Deze term gaat over het fenomeen dat veel/vooral hoogbegaafde meisjes uitermate goed in staat zijn om zich aan te passen; aan een norm, aan verwachtingen. En zich daardoor aangeleerd hebben om voorál binnen de lijntjes te kleuren, te zorgen dat je 'goed' bent, complimentjes krijgt, papa en mama (opvoeders, leraren..) niet boos maakt. Vooral niet té zichtbaar, té direct, té boos, té pittig. Gewoon niet TE, graag.
Of de term wel of niet een officiële is, het fenomeen an sich wordt wel onderbouwd door studies naar hoogbegaafde meisjes. Die laten zien dat zij vaker voldoen aan sociale verwachtingen: netjes, behulpzaam, loyaal, meewerkend. Dát is namelijk het gedrag dat wordt gewaardeerd en beloond en sterk als ze zijn in het aanpassen aan verwachtingen is dat precíes wat er gebeurt. En tegelijkertijd maskeert het talent en potentie op een reuze manier.
Verder bevestigt onderzoek een hogere perfectionismedruk en interne spanning bij hoogbegaafde meisjes: hoge standaarden, sterke verantwoordelijkheid, maar terughoudendheid in zichtbaarheid en ruimte innemen.
En ik herken de studies zó in de praktijk; veel vrouwen tussen grofweg 35 en 50 realiseren zich pas in deze levensfase hoe lang ze zich hebben aangepast; keuzes gemaakt hebben die 'passend en kloppend' waren voor een norm, niet per se genomen vanuit het hart. Het waren vaak de keuzes die de goedkeuring konden wegdragen. En terugkijkend zien ze ineens hoe vaak ze zichzelf hebben ingehouden. Niet omdat ze iets niet konden, maar omdat ze zich passend hadden gemaakt in wat wenselijk was.
En ... als je het één keer ziet, kun je het niet meer niet zien.
Dat moment van bewustwording is scherp, soms pijnlijk en kan zélfs gepaard gaan met rouw. Maar wat vooral belangrijk is na een besefmoment als deze; het is nooit te laat om je ware potentieel álsnog te zien en te gaan ontvouwen. Stapje voor stapje.
Niet om hard(er) te gaan schreeuwen. Niet als strijd tégen iets. Maar om te gaan vóór iets. Om eerlijk te worden. Heldere keuzes te maken. Leiderschap te nemen 𝘰𝘱 𝘫𝘰𝘶𝘸 𝘮𝘢𝘯𝘪𝘦𝘳. Ruimte in te nemen waar nodig, om jouw goud (alsnog) te laten ontvouwen en daarmee jezelf, je omgeving en de wereld niet langer tekort te doen, maar voluit te gáán.
Mocht je jezelf hierin herkennen en voelen ik ben hier klaar mee, dan ben je van harte welkom om eens vrijblijvend kennis te maken!
